Türkiye insanı yoran ve sürekli hayal kırıklığına uğratan bir ülke. Aslında bu hissi tattıran ülkenin kendisi değil, insanları. Şu sırada el birliğiyle tartıştığımız 'imam hatip okulları' konusu hem yorucu bir biçimde sürüyor, hem de pek çoğumuza hayal kırıklığı yaşatıyor...

Ortada bir sorun olduğu açık. Pek çok aile, çocuklarını, alternatif eğitim verdiğini düşündükleri imam hatip okullarına gönderiyorlar; ancak imam veya hatip olmalarını da istemiyorlar. Nitekim, bu okul mezunlarından çoğu, geçmişte ve bugün, bir yolunu bulup değişik fakültelere ve mesleklere kapağı attılar, atıyorlar... Önemli sayıda imam hatip mezunu da, kendilerine karşı uygulanan 'ayrımcılık' yüzünden, yüksek eğitim imkânından mahrum kaldılar, kalıyorlar...

Hükümetin bu soruna bulduğu çözüm, 28 Şubat ürünü 'ayrımcı' uygulamaya son vermek... İmam hatipler için konulmuş engel bütün meslek okulları öğrenci ve mezunlarını olumsuz etkiliyordu; hükümet, ayrımcılığı kaldırdığında imam hatiplerle birlikte diğer meslek okulları da rahatlayacaklar. Ancak, toplumda etkili bazı kesimler, hükümetin bulduğu çözümdense sorunun devam etmesinden yanalar...

Hayal kırıklığı ve yorgunluk da bu noktada başlıyor işte.

Sayıları az olsa bile hükmettikleri ekonomik güç kendilerini dinlenir kılan TÜSİAD'ın 'sorun' ile ilgili son açıklaması, kendilerinden akılcı tavır beklenen zenginlerin ne denli 'ideolojik' saplantı içinde bulunduklarını dışa vuruyor. Ancak, zengin sınıftan beklenebilecek 'burjuva' bir saplantı değil bu; tersine, toplumdaki en bağnaz kesimlerin çizgisinde bir tavır alıyor TÜSİAD ve "İmam hatip okullarının sayısı imam ve hatip ihtiyacını karşılamaya yetecek sayıya indirilmeli" açıklamasını yapıyor.

28 Şubat da bu görüşteydi; imam hatiplerin sayısını azaltma ve kurumları işlevsizleştirmeyle sonuçlanan bugünkü 'sorunu' ülkenin önüne o bağnazlık getirip koydu zaten... Benzer bir sorun bir Batı ülkesinde yaşansaydı, TÜSİAD'la aynı sınıfsal tabana dayalı bir örgüt acaba nasıl bir tavır alırdı?

Aslında bu sorunun cevabını herhangi bir Batı ülkesindeki duruma bakarak almak mümkün. ABD, İngiltere, Almanya, Fransa ve İtalya gibi ülkelerde, eğitim, ilkokuldan başlayıp üniversiteyi de içine alacak biçimde, ikili bir seyir izler. Lâik okullar yanında kilise okullarının da kurulmasına izin vermiştir o ülkeler... O ülkelerin herhangi birinde, dindar ailelerin çocukları, kilisenin yakın gözetimi altındaki okullarda okur ve isterlerse kiliseyle irtibatlı üniversitelere giderler. Lâik okullardan mezun olup da kiliseye ait üniversiteye kayıt yaptıranlar çıktığı gibi, kilise okulları mezunları da lâik üniversitelerde okuyabilirler... Her okul ve üniversitenin diploması denktir çünkü...

Hıristiyanlık-dışı dinlerin cemaat mensuplarının da kendi okullarını açmalarına izin verilir Batı ülkelerinde; New York'un merkezinde çok geniş bir yer işgal eden itibarlı 'Yeshiva Üniversitesi' Musevi vakıfları tarafından kurulmuştur sözgelimi; Amerika'nın dört bir tarafında, Musevi cemaati çocuklarına eğitim veren binlerce okul bulunur. Geçen ay, Fransa'da, Müslümanların açtığı 'İbn Haldun Lisesi' bizim gazetelere de haber olmuştu; herhalde hatırlıyorsunuz...

TÜSİAD'a yakışan, pek çok üyesinin eğitim gördüğü o ülkelerden hareketle, Türkiye için de benzer bir model teklif etmek olabilirdi. Ancak, öyle bir model, ülkemizde 'kutsallık' atfedilen 'Tevhid-i Tedrisat Yasası'nın öngördüğü 'eğitimde birlik' ilkesine aykırı düşecektir. Bizdeki burjuvazi, nedense, 'kutsal' sorgulamasında fazla istekli değil. Oysa, bütün dünyada, tarihsel keskin dönemeçler, burjuvazi sınıfının yönlendirmesiyle aşılabilmiştir.

Dünyaya at gözlüğünden bakan 28 Şubatçıların mantığı ile 'dünya insanı' olması gereken burjuvazisi arasında pek nitelik farkı bulunmayan bir ülke Türkiye. Burjuvazisinin cesareti yok, hayal gücü de kıt... Bu yüzden insanı çok yoruyor Türkiye ve her gün yeni bir hayal kırıklığına uğratıyor...

Fehmi Koru, Yeni Şafak
14.10.2003